Roszczenia wekslowe przeciw akceptantowi ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech, licząc od dnia płatności weksla. Roszczenia posiadacza weksla przeciw indosantom i wystawcy ulegają przedawnieniu z upływem roku, licząc od dnia protestu, dokonanego w należytym czasie, w przypadku zaś zastrzeżenia bez kosztów - licząc od dnia płatności. Roszczenia indosantów między sobą i przeciw wystawcy ulegają przedawnieniu z upływem sześciu miesięcy, licząc od dnia, w którym indosant wykupił weksel albo w którym sam został pociągnięty z weksla do odpowiedzialności sądowej (art. 70 PrWeksl). Ustawodawca uregulował terminy przedawnienia i początek ich biegu w zróżnicowany pod względem podmiotowym sposób. Zgodnie z art. 119 KC, który ma w tym zakresie zastosowanie, terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.
Roszczeń wekslowych dotyczy także art. 125 KC, stosownie do którego roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również ugodą zawartą przed sądem albo przed sądem polubownym przedawnia się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. Należy wyjaśnić, że przepis ten odnosi się do roszczeń wekslowych zasądzonych w postępowaniu nakazowym (art. 480 i nast. KPC), jak i do roszczeń wekslowych zasądzonych w tzw. postępowaniu zwyczajnym.
Roszczenie wekslowe to nie tylko suma wekslowa i należności uboczne (patrz art. 28,48 i 49 PrWeksl), ale również odsetki umowne od sumy wekslowej zastrzeżone na wekslu (art. 5 PrWeksl).
Przedawnienie wekslowe kończy się w dniu odpowiadającym swą datą dniowi następnemu po dniu płatności (patrz art. 36 PrWeksl). Przedawnienie biegnie od dnia płatności, a nie od dnia wymagalności, z tym zastrzeżeniem, że dnia płatności nie wlicza się jako dnia początkowego (patrz art. 73 PrWeksl).
„Pociągnięcie z weksla do odpowiedzialności sądowej” (art. 70 PrWeksl) należy pojmować jako moment doręczenia pozwu ze skutkami przewidzianymi w art. 192 KPC. Chodzi o doręczenie pozwu zarówno w postępowaniu nakazowym, jak i w postępowaniu na zasadach ogólnych (w postępowaniu zwyczajnym).